Па заброшаных вёсках самотны хаджу,
З надзеяй разьведать загадку.
Паміж курганоў, па халодным дажджу,
У шуканні загубленых замкаў.
Я шукаю ўпарта, шукаю даўно,
Днём і ноччу ў жар і ў холад.
А на гэтым шляху толькі жальба ды гнёт,
Толькі голад, і дзікае холад.
Я вельмі спазніўся, на трыста гадоў,
Магчыма занадта на болей.
Прытулку шукаю паміж гарадоў,
Нешкадуючы ног і далоней.
І кожную ноч я ў неба гляджу,
Яно да сабе запрашае.
І дзе мой прытулак? Спытаць я хачу,
Дарэмна яго вапрашаю.

Malitva
Пярун маланкай зіхаціць,
Нам дапаможа, нас збараніць.
Ад лютых зграй, ад чорных пціц,
Ад дзікіх зьвярэй, хітрых лісіц!

Наш дамавік гаспадарку маю,
Не разладуе, аб гэтым малю!
Усё прыбярэ, на падлозе ў куту,
Хавае хату ад граду й вагню!

Лясун ня дай заблукаць у шэрым
Лесе густым, быць зьедзеным зьверам!
Ты збарані у сэрцы веру,
Ноччу у лесе цёмным і шэрым.

Лада - багіня летняя,
Хай восень будзе мельная.
Хай шчасліва будзе зямля мая,
У пору твайго хараства
Ярыла - бог прашу цябе,
Хай статак мой ня зьнікне ў цьме.
Хай вецер лагодны ў твар нам дзьме,
Цялятак паболей нам нанясе!

Зямныя духі і духі вагню,
Духі вады, я Вас малю!
Збараніць край наш і сямью,
Народ няшчасны, брата, сястру!

Вадзяньнік добры чараунік,
Надай нам сілы ў дрэнны міг!
Надай нам шчасьця у светлы час,
Не забывай ніколі аб нас!

Продкі нашыя - наша моц!
Памяць аб іх ня цяжкі воз.
Яны дапамогуць ад лютых зграй,
Толькі ты іх не забывай!
Богі паганскія нас зберажыце,
Край наш лагодны ўберажыце
Моцы і шчасця нам надайце,
Нашу надзею - не забівайце!

***
Вобліск ад поўні праходзіць праз неба,
Белы туман паўстаў над дрыгвой
Там каля рэчкі на беразе дзевы;
 Сьпяваюць і сьпеў іх ляціць над вадой!
У голасе боль, на вачох пустыня,
Іх русыя косы прымае зямля.
Нінюфюравай кветкай вее роспаччу дня,
 І цінай балотнай прапахла зямля.
Адзін толькі я сяджу ля дрыгвы,
 Гляджу, як прыгожа танчаць у лесе вагні.
Гляджу на дрыгву і на іх хараство,
 На іх прыгажосьць, на хрустальнае дно.

Nimfa
Прастой селянін я, працую, штодня,
Гадзіннік мой - поўня, закат і зара.
Мой дзень аднатонен, аднолькаў і скуп,
Такога гатунку як мае і слуп.
Напэўна і жыў бы да самай труны,
Абкопваў поле, цягаў камяні.
Але каля рэчкі, ля лесу ў траве,
Аднойчы сустрэў я красуню - цябе.
Мы жылі з табою ў доме маім,
Празь тыдзень ты зьнікла, у лесе начным.
Празь год ты мне даравала дзіця,
Я ведаю німфа - каханка мая!
Я дзякую богу, што зараз жыву,
Гадую дзіцяці, ў сэрцы люблю.
У ночы заўсёды чакаю твой пах,
Тваёй прыгажосці я вечны манах

Русальічы Сьлёзы
Прыслухайся дружа, бо нешта ў начы,
Прашу не палохайся і не крычы.
Дык гэта ж русалка папала у капкан,
Злачынца яе захапіў у кайдан.
Паслухай яе, як галосны крычыць,
Я больш не магу, шчыра сэрца таміць.
Бывай мой сябрук, бо пайду вызваляць
Няўсілах маіх безсэнсоўна стаяць.
Чакай прыгажуня, хвіліну яшчэ,
Вось ты і на волі, жыві ў рацэ.
Твой твар белакуры - падзяка твая,
Але пачакай, небясьпечна зямля.
Я ж рыцар магутны, цябе збараню,
Ды рэчцы дайсці, так і быць падсаблю.
Вось дом твой  халодны, нам час развітацца,
І што падхіснула цябе цалавацца?
Паплаваць жадаеш, ды й разам са мною,
Я ж рыцар магутны, пайду за табою.
А  што ж з тваім тварам, красуня мая,
О богі, ратуйце, дык гэта ж зьмяя!!

Za Moram
Там далёка за морам. шырокім чужым,
За лесам зялёным, сівым і старым.
За рэчкай імклівай на чорнай гары.
Стаяць на пагосце старыя слупы.
І роўна ў поўнач падуе вятрыка,
Зажжэцца агмень і зьявіцца піка.
Правей будзе меч, а зь пераду латы,
Нарэшуе ля вогнішча сядуць салдаты.
У флягах і мехах старое віно,
Так час каратаюць яны ўжо даўно.
І раптам, як лебедзь прыгожы на хвалях,
Паявіцца дзева ў лозавых шалях.
А зь першымі промнямі новага дня,
Іх постаць хавае сырая зямля.
Ах сэрца ня біся па той. што ў труне.
ёй добра. лагодна, а дрэнна табе.

Песьня зачараванага калдуна
Ад года ў год, я ціха жыў.
У сваім катле мазгі варыў.
Тварыў паціху, чараваў,
Пакуль цябе я не спазнаў.
Ты прыляцела да мяне,
У ноч вагня на паміле.
Ачаравала, закляла,
Зрабіла ты зь мяне раба.
І зараз я, як прывід той,
Хаджу браджу, я сам не свой.
Як непатрэбны полтэргейст,
Нашу каханьня цяжкі крэст.
Больш не магу. вагонь, пятля,
Бывай, пакуль любоў мая.

Некалькі міляў ад замкавых врат,
Цераз быльлё і асінавы строй.
Паза палямі і строямі хат,
Крочыць патрэбна дарогай шальной.
Зойдзіце ў лес не пужайцесь нічога,
Нават дзядоў ў глыбокай рацэ.
Лепей канешне паліцу пад бокам,
Асінавы сук лепш трымайце  ў руцэ.
Памятай рыцар, што скарб той пракляты,
Смерць нахадзілі заместа манет.
Руш асцярожна, крочай заўзята,
Ламая стары і гнілы запавет.

Калыханка
За вакном цімным-цямно,
Спяць зьвяры даўным-даўно.
Нават стражнік ля варот,
Спіць у дамох сваіх народ.
Ззяе месяц залаты,
Спяць на яблані плады.
Толькі чорны дзед не сьпіць,
Ноччу будзе ён лавіць.
Хто варочае краватку,
Не шкадуе сваю мамку.
Хто да сценцы не ляжыць,
І ўсю ночачку крычыць.
А ля люлькі дамавік,
Казку баіць чараўнік.
Спі мой ангел, засынай,
Мышка дзетак не кранай!
Мышка дзетак не кранай,
Люлі люлі, баю бай.

Людаед і прыгажуня
- У пячоры за халмом,
Я жыву жыццём някчэмным.
Хоць пячора дрэнны дом,
А які ён патаемны!
Падыдзі краса мая,
Я вазьму цябе з сабою.
У гарах любімая,
Будзеш ты жаной маёю.

-Дзякуй рыцар ненаглядны,
Не магу з табой пайсці.
Лепш сваёй радзімай хаты,
Мне нічога не знайсці.

-Я забойца шэрых гномаў,
Іх танэлі захапіў.
Злата-срэбным чорным морам,
Сам-сабе я надзіліў.
Гэта ўсё мая радная,
Будзе оддана табе.
Дыямантамі і златам,
Вобраз выклам нам халме.

-О дзякуй сір, мой дарагі,
Які вы благародны.
Але сарэбра ля труны,
Мне штось не да спадобы.

-Прашу апошні раз цябе,
Паедзем разам ноччу.
-Дарма Мон сір, мне дома лепш,
І вы занадта змрочны.

-Як та надменна на да мной,
Мяне ты прыгнятаеш.
Заб'ю цябе сваёй рукой,
Навек маёй ты станеш!
Злавіў дзяўчыну людаед,
Забіў яе рукою,
Каб нешта была на абед,
Яе ён узяў з сабою.

***
Праз поле заросшае, рослым палынам,
На шэрым кані, магутны ваяр.
Вяртаўся да маці - зямлі, родным сынам
Які за мяжой гарывал ў баях.
Бяз грошай і славы, да роднай старонцы,
З Эўропы, няшчасны ён ведае шлях.
Змагаўся за гонар, у чорнай скарбонцы,
За славу манарха ў далёкіх краях!
 Кап'ё, меч і латы, і конь чорнагрывы,
Вось скарб яго танны - яго інструмент.
На твары нарывы, шалёныя шрамы,
Ідзе захаваўшы свой строгі абет.
І дама, яго больш ніколі не прыме,
Яго ненавідзіць айчыны народ.
У вёсцы забітай сабе ён пакіне,
Сялянскім  заботам знізойдзе за год.
Нарэшце ён стомлены ляжа на ложак,
Старым і забітым ад цяжкіх хвароб,
Курган каля прызбы хай будзе магілай,
Хай тут застанецца яго странны род.
Вялікая слава адзёжы  яго,
Бядноты страшэнных убранств.
Хто бедны рэальна - багаты душой,
Ня зьедзіны роспаччу яўств.
Зусім не зьвяртаючы зрок на шыпы,
У лесе, на полі, у гарах.
Ідзе па цірноўніку слаўны ваяр,
Адшэльнік, стамлённы манах.

Zasoniec^ny Vyraj
Гэй, воі, ўставайце!
Із зямліцы, з-пад камней,
Новы ранак прывітайце,
Жыць магчымасць між людзей!
Стрэлы, коп'і даставайце,
Зь цела брэннага свайго.
Падымайцеся, уставайце;
Тут для Вас стаіць віно.
Тут для Вас шыкоўны стравы,
Сьвяты, балі кожны дзень.
Гэту землю Вы шукалі,
Запаляецца агмень.
На вагонь паставім мяса,
Тут магчыма адпачыць.
Мохам мяккім ложак сланы,
Лес баляды гаманіць.
Тут навечна Ваш прытулак,
Гэта Вашая зямля!
У пірах, турнірах, мурах,
І драконамі паўна.
Сладкі сьпевы міністрэляў,
Будуць сон Ваш разганяць.
Тут паўсотні новых земляў,
Іх магчыма захапляць!
Вы чакалі доўга вырай,
Покуль жылі на зямлі.
Забівалі, у полі палі,
Вы ў пекла забрылі!

***
Забіты горам жыхары,
А войт з  усмешкаю сядзіць.
Наш горад вольны да пары,
Ды й як ён то пасьмеў зрабіць?!
Як то пасьмеў ён падпісаць,
З магнатам стомленнага дня.
Як можна гэтак набываць,
Бо гэта ж горад - не зямля.
Бо тут жывыя жыхары,
І нават школа ёсьць у нас.
Мы не падпаскі не рабы,
І не тавар купцовых мас.
Ах, божа, што жа нас чакае,
Напэўна сьмерць у ланцугах.
Будзь проклят - войт. табе жадаем,
Не спаць ніколі у вяках!
І нават сьмерць не дасць спакою,
Душа не знойдзе сцежку ў рай.
Пакуль ня будзе горад вольным,
Галодным воўкам завывай!

У лесе эльфійскім, жыве чалавек,
Адзіны, стары дажывае свой век.
Бяз родных людзей і сваякоў,
Ён кожную ноч не ідзе спаць дамоў.
Выходзіць ён з хаты, ідзе паляваць,
Каго-небудзь у лесе жахлівым страляць.
І зьверы, і людзі баяцца хадзіць,
Дзе дзед навастрыўся ў ночы брадзіць.
А эльфы суседа вельмі любілі,
За важнай парадай у днёх прыхадзілі.
І жыў гэты ірад як дуб векавы,
Але праляталі, ляцелі гады.
Аднойчы на дзеда напаў шэры воўк,
Забіў ён старога і лес раптам замоўк.
Праз месяц хваробы пайшлі рабаваць,
І люд навакольны жахліва зьнішчаць.
На зьвера ў лесе напаў стомны мор,
Хто гэта зрарабіў, каму ў дакор?

Ведзьма
Мой кат не мае душы,
Ад шрамаў ные далонь.
Цяпер радныя крыжы,
Мяне чакае вагонь.
Сьвяты сабор агласіў,
Свой гідны звыш прыгавор.
Ён сотні іншых забіў,
Я не ўбачу больш зор!
А сьвет прысьню толькі раз,
І спаліць жорсткі вагонь.
Вядзьмаркай лёгка назваць,
Калі ў сябрах ёсць боль.
І чым прагневала я,
Тупых гнілых мужыкоў.
Хай твары будуць гарэць.
Калі на іх будзе кроў!
І хто іх будзе лічыць,
Цырульнік? Пекар? Сьвятар!?
Чума чакае свой пір,
Мяне чакае пажар.

Астраном
Я кожную ноч выхаджу на тэрасу,
На зоры і месяц упарта гляджу.
І свой тэлескоп я хаваю за расу,
У мур нібы цень між імглы захаджу.
А пан інквізітар за мной назірае,
Як я назіраю прыроду планет.
Магчыма катоўня ці пекла чакае,
За гэты бясоўскі, цяжкі інструмент.
Але я цікаўны, жыццё мне не мера,
Няхай на кастрышчы памру сто разоў.
Са мною ўдача і нашая вера,
Іду я наперад, іду я на зоў.

***
Я не шляхціч, не баярын,
Не вясковы чалавек.
Не пасаднік, не татарын,
Горад домам мне адвек.
Мурам чорным мне ён сьніцца,
Домам служыць мне даўно.
Грэмлін злобны капашыцца,
У гадзінніках яго!
Шчыт і меч мне не патрэбны,
Я не воін - я мастак!
Сілу чорную з прыбораў
Выганяю так і сяк.
Сьпі спакойна злобны грэмлен,
У гадзінніке сваім.
Я дастану твае члены,
Я спалю цябе ў дым.
Ты ня будзеш болей козні,
Строіць злыя кожны дзень.
Ад цябе зялёны карлік,
Незастаўлю нават цень!
Так што сьпі злачынца ночы,
Покі дзень стаіць сьвяты,
Ноччу ж будуць мае вочы,
Назіраць, што робіш ты!

Byvaje

Голад, галеча, халера, па вуліцах;
Чорная сьмерць вандруе зь касой.
Усе сьвятары рызьбегліся - моляцца,-
Гэтай зусім непрыемнай парой!

Там каля мэрыі паліцца вогнішча,
Плошча пакрытая пеплам уся!
Цалкам жахлівае гэта відовішча.
Богам забытая наша зямля.

Спі засынай каб ня бачыць нічога,
Каб на вачох не стаяў гэты бруд.
Усё, што ўзялі ці вабралі ад бога,
Мы назаўжды загубім вось тут!

Ляжу
Ляжу каля ложка, заплюшчаўшы вочы,
Даўно не сьпяваюць самотныя ночы.
Наш дом абнішчаўшы стары і пакаты,
У горадзе зараз такія вось хаты.
На плошчы кастрышчы, там паляцца трупы,
У чорныя строі, мы ўсе апрануты.
Чума гаспадыня, наш горад трымае,
Па-крыху ўсіх нас яна забівае.
Адсюль нам не зьнікнуць, адцюль не ўбегчы,
Навошта пытанне, багацце і рэчы?
Паўсюдна кастрышчы, паўсюль пацукі,
Замест жыхароў - адны мярцвякі.

Bractva

Праз пагоркі і прасёлкі,
Праз лясы, палі і горкі.
Брацтва рыцараў ідзе,
Зброя моцна ў руцэ.
За мурамі, за сцяной,
За замкніцай дубавой.
Прыгажуня, дама - сэрца,
Рыцары ачысцяць мейсца!
Злой калдун схаваў дзяўчыну,
Без дазволу, не па чыну.
Рыцар з колам - не манах,
Беражыся чорны птах!

Каля Вакна
Я Вас сустрэў каля вакна,
У час начнога руху.
Я быў адзін і Вы адна,
Маю Вы ўзялі руку.
І Вашых вуснаў цеплыня,
Каснулася раптоўна.
У небе зоры і зямля,
Была у ночы цёмнай.
Вы доч цара, а я слуга,
Але каханьне наша.
Мацней салдат і вось смуга,
Хавае ад папашы.
Але раптоўна стук і грук,
І я качуся з ложку.
-  Прывет Мон Сір! Здароў сябрук!
Маю хапаюць ножку.
І зараз кол мой новы шлях,
Я Вас кахаў натхнёна.
І наглеца ў тых краях,
На кол пасадзяць плённа.
Бывай любоў мая, бывай!
Анёл Вы мой ласкавы.
Крумкач шалёны, налятай,
Грызі мяне пагарды.


Ноч прахладай нас аблашчыць,
Чуцень звон калакалоў.
Над зямлёю можна бачыць,
Цені грознае врагоу.
Я апошні раз сьпяваю,
Сэрэнаду Вам у начы.
Заўтра мабыць я сканаю,
Адкажы мне не маўчы.
Ты адзіны чалавеча,
За каго жыццё аддам.
Я не вечны, ты ня вечна,
Усё падуласнае гадам.
Над сцяною вецер свішча,
І цячэ ў рве вада.
Тут магчыма папялішча,
Будзе заутра  і імгла.
Будзе сьмерць шалёным зьверам,
Над галовамі лятаць.
Дай радная ў сэрца веру,
Дай цябе любоў абняць.

Хаджу
Паміж лясоў, уздоўж балот,
Хаджу цябе шукаю.
І як пайшоў, ад года ў год,
Спакою я не маю.
Табою зьвержаны навек,
І сэрца хутка б'ецца.
І водар траў, І сьпевы рэк,
Кранаюць нежна сэрца.
З табою моладасць сваю,
Правесці я жадаю.
А потым старасць, у раю,
Цябе адну кахаю.
Табой павержаны у шчэнт,
І гэта небясьпечна.
Мая душа, любоў мая.
Са мною будзь навечна!
Прашу мая ты гаспажа,
Маё ты пакараньне.
І не спашлі мая душа,
На цяжкае выгнаньне.

***
Нібы песьня ручая,
Што ў лашчыне працікае.
Голас твой, любоў мая,
Лепш за ўсё на сьвеце грае.
Нібы дожд, што лье ў летку,
Нібы мяккая трава.
Валасы твае прыгожы,
Больш за ўсё - любоў мая.
Твае вочы, як азёры,
Чысцінёю сініх вод.
Асьвятляюць прыгажосцю,
Майго часу марны ход.
Назаўсёды мы адзіны,
Не пашкодзіць нам нішто.
Не гады, тым больш хвіліны,
З намі нашая любоў.

---

---

---