Прыгожы сын
Ты прыйшоў, ты прыйшоў прыгожы сын.
Край твой спіць, край прыемна бачыць сны.
Хто б са злодзеяў ня йшоў,
За багаццем у лясы -
Край твой спіць, край прыемна бачыць сны.

Снег ідзе. Снег ідзе каторы год.
Смерць вакол.
Смерць ваюе гарады.
Памажы сваім сябрам, аднавіць у нас сады
Толькі спяць. Толькі спяць твае сябры.

Ты ідзеш! Ты ідзеш да нас праз сон!
Уратуй! Хай жа скончыцца зіма.
У руцэ тваёй страла,
У другой двуручны меч,
Толькі дзе? І каго ты будзеш сеч?

Вось і ты! Вось і ты прыгожы сын.
Край твой спіць, з ім і ты салодка спіш.
Хто б праз возера ня йшоў,
За багаццем у лясы -
Будзе спаць! Будзе бачыць нашы сны!

Полымя
Рукі ў полымя, сэрца ў погрыбы.
На гарышчы золата схована.
Спробы радасці, спробы голаду:
Ты сядзіш, як след, запалохана.

Жах на вачах, за вакном - зіма,
Я як звер гуляю па дошчачках.
Ты была са мной, а цяпер адна,
Вось мой ножык, ты бачыш мой ножычак?

Рукі дрыжаць, слёзы на твары,
Касметыка сцежкай сцякае на грудзь.
Карчма дагарае, з'ядаюць пажары,
І людзі, і грошы цяпер прамінуць.

Я злы і мой позірк надзвычай шалёны,
Зрабіўся злачынцам, ліхі чалавек.
Твой позірк сухі і твой водар салёны,
Мой нож, мая злоба, мой грэх!

Я гляджу на цябе, усьміхаюся шчыра,
А ты ад напружання белая ўся.
Ты проста хацела багацця і міру,
Я ж проста хачу на вячэру жыцця!

Кавалак з сэрца
Вырваць кавалак з сэрца,
Хочаш чаго-небудзь смачнейшага?
Падаць з лябядой, ці з перцам?
Зрабіўся апошнім з першага!

Выцер слёзы насоўкамі.
Падняўся вечарам стомленны!
Ты ж мяне зноў, як голуба,
Вяжаш вяроўкай да комена.

Плачаш і б'еш паліцаю,
Рвеш мае нэрвы з імпэтам.
Быў раней добрым рыцарам,
А цяпер зрабіўся калекам.

Святочнае
Спяваць святочнае!
глядзець каханай у вочы,
Глытаць віно, як кроў глытае звер.
А потым бегчы па лясох і дні, і ночы.
Але ж дарма!
Усё будзе не цяпер!

У куточку сцішыцца і думаць пра забойства,
Каб у галаве да смерці быў давер.
Набыць труну, парэзаць венаў мноства,
Але ж і смерць, наступіць не цяпер!

Гарбату піць з прыемнай асалодай,
Глядзець кіно, як варты кавалер.
Быць модным надта, і сачыць за модай.
І гэта ж трэба доўга - не цяпер!

Ці выйсці на прашпэкт і біць машыны,
Каб потым пасадзілі ў вальер.
За кратамі сабакам выць тужліва!
Дарма!
Бо выпусцяць таксама не цяпер!

Агіда
Выклікаючы агіду, сцішана выю,
Рукі ў гліне? Сорам зняважны!
Мыліць вяроўку, а потым на шыю,
І вось я ў гальштуку зграбны і важны!

Кнігу якую купіць у букінісце,
Пакласці на крэсла, залезсці нагой.
І ўсё ж безумоўна, што лепей на кнізе,
Чым проста без кнігі, пакончыць з сабой!

Пакласці паштоўку пад дзверы сяброўкі!
Няхай прачытае, хай ведае сэнс.
Што можна і проста, выключна з вяроўкай,
Я быў! Покуль у петлю башкой не ўлез!

як хораша